و خداوند نداى اورا به هر گوش شنوايى رسانده سالها و قرنها مىگذرند و هنوز سيل جمعيّت هر سال با عشق و اشتياق زائدالوصفى بسوى خانهء خدا مىشتابند ، و تمام مشكلات وخطرات را بجان مىخرند تا اينكه به بيت اللَّه الحرام برسند . تعميق فروتنى در مقابل آفريدگار از جملهء آداب حجّ و مستحبات آن پياده راه رفتن مىباشد ، خداوند متعال در حجّ پياده‌ها را بر سواره‌ها برترى داده است ، و اين نشانگر لزوم خضوع و فروتنى در برابر خداوند متعال مىباشد . در همين رابطه روايت شده است كه حضرت سجّاد عليه السلام با پاهاى پياده و برهنه خارهاى بيابان و ريگهاى داغ و صخره‌هاى مرتفع و راههاى ناهموار را در نورديده و به حجّ مشرّف مىشدند . . ديگر اينكه ايشان در راه سفر حجّ به كاروانهايى كه از راه دور عازم حجّ بودند خدمت مىكردند در حالى كه آنها ايشان را نمىشناختند . يك بار كه ايشان مشغول خدمت به قافله‌اى كه از كوفه آمده بود ، بودند كاروانى از مدينه به آنها رسيد ، حجّاجى كه از مدينه آمده بودند ايشان را مىشناختند و پروانه‌وار به گردايشان حلقه مىزدند و از علوم و معارف آن امام بزرگوار بهره‌مند مىشدند ، به او متبرّك مىگشتند و از او طلب دعا مىكردند . . حجّاج كوفى با ديدن اين منظره متعجّب شده ، پرسيدند : اين مرد كيست ؟ مدنيان جواب دادند : ايشان امام على بن الحسين بن على بن ابيطالب عليهم السلام مىباشند . سپس گفتند : ما مانند افراد خودمان با ايشان برخورد مىكرديم ، بلكه بدليل غريب بودنشان در ميان ما امر و نهى نيز